فقط به خاطر تو                                              

تقدیم به دوست عزیزم سیمین  

بعد از سالی ملا رو برای شام دعوت کرده بودند............

درراه یکی ازدوستا نش ومی بینه همه چیز و براش تعریف می کنه.دوستش با التماس میگه : ملا تو رو خدا بزارمنم به این مهمانی بیام ,ملا می گه : اگه صابخونه از من پرسید : این کیه ؟ من چی بگم ؟ مرد می گه : بگو این طفیلیه.

ملای بیچاره قبول کرد, دونفری به راه افتادند .........

در راه یکی دیگه از دوستاش و می بیینه وباز ملا همه چیز و تعریف می کنه.

دوستش میگه: بزار منم بیام .ملا میگه :  می گم این طفیلیه تورو چی بگم؟

مرد میگه : بگو این قفیلیه.

خلاصه رفتند و رفتند.در راه یکی دیگه از دوستانشون می بینند.

دوباره ملا همه چیزو تعریف میکنه.دوستش میگه بزار منم بیا م

ملا میگه عجب ! این طفیلیه , این قفیلیه ,تورو چی بگم ؟

مرد میگه غصه نخور ملا صابخونه من و می شناسه .

خلاصه رسیدند به محله مهمانی .

صابخونه , تا درو باز کرد رنگ به رنگ شد.

ملا دست و پاش و جمع کرد و گفت :

من و دعوت کرده بودی .

صابخونه گفت :ملا اینا کیند؟

ملا گفت : این طفیلیه , این قفیلیه, یک دفعه ملا ساکت شد .

صابخونه با عصبانیت گفت :

این فلان ,فلان شده کیه ؟

که مرد رو به دوستاش می کنه و میگه :

نگفتم صابخونه من و می شناسه      

زنگ تفریح

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه   

شستشویش دهم از لکه ی عشق  

زین همه خواهش بیجا وتباه

می برم تا ز تو دورش سازم

زتو, ای جلوه ی امید محال

می برم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال       

                         فروغ فرخزاد        

سمانه ی قره ای کودک پنج ساله را به کلاس دعوت نمودم .از دانش آموزان خواستم تابه افتخار مهمان کوچولوی کلاس شادی کنند واولیها شعر های زیبایی که آموخته بودند را بخوانند کلاس کوچک ما با جشن محقرش تصویر زیبایی ازعشق و محبت را ترسیم می نمود .

بچه ها می خواندند و دست می زدند .............. آقا پلیسه , عروسک قشنگ من ,قو قو لی قوقو , پدر بزرگ چه پیره , ما بچه های نازنازی ووو...... آنها می خواندند و من در دریای بیکران افکارم غوطه ور بودم .

 چقدر غریب ! چقدر تنها !...........................................

 اون روز خوش تمام شد وروزهای دیگر هم . پایان هفته بود و موسم بازگشت من به مشهد سخت ترین لحظه ی زندگی یک معلم روستا زمانی است که در کانون انتظار بنشیند که شاید بوق دلنشین وسیله ای گوشش را نوازش دهد.زیباترین موسقیی که بذر آرامش را در قلب او می کارد وبرق شادی را در چشمانش  روشن می سازد .

روستای ما  وسیله ی ایاب و ذهاب نداشت .سرویس هفتگی من شیری روستا بود .ساعت 4 صبح از مشهد حرکت می کردیم وبا جمع آوری شیرهای روستاهای مختلف ساعت شش و نیم الی هفت صبح به فیرزآباد می رسیدیم ومن هر هفته پنجشنبه می رفتم و صبح شنبه به روستا بر می گشتم .                     

     بعدازظهر چهار شنبه تنها , دلتنگ و کلافه درگوشه ی اتاق کز کرده بودم که  صدای دلنشین زهرا خانم سکوت تلخم را در هم شکست .....  خانم گل, خانم گل ...... شیری برای کاری به  روستا آمده ومی گوید : اگر به مشهد می روید حاضر شوید. انگار دنیا به من لبخند می زد .در کمتر از پنج ثانیه خودم رابه شیری رساندم و راهی مشهد شدیم. در آغازین لحظات شب بود که به  منزل رسیدیم از ماشین پیاده شدم ودرزدم . با باز شدن درو سلام و احوال پرسی  وارد  شدم بعد   از لحظه ای کوتاه احوال مادرم را جویا شدم پدرم گفت استخوان پای خواهرت شکسته واو در بیمارستان امام رضا (ع) بسر می برد . با ناراحتی شماره ی بیمارستان را گرفتم. مادرم  از داخل بخش گوشی را بر داشت سلام کردم .با تعجب و خوشحالی گفت: سلام! کی آمدی؟  فردا منتظرت بودم.جواب دادم وجویای حال مریم شدم . او از وضعیت موجود زیاد راضی نبود .خلاصه بعداز خوش و بشهای خانوادگی تماس را قطع کردم .وضو گرفتم.  نماز خواندم . وآماده ی شام خوردن شدیم که در به صدا در آمد در را باز کردم باکمال تعجب مادرم را پشت در دیدم .با دسته ای گل وهدیه ای در دست ولبخندی پر از مهر مادرانه که انگار بر لبانش نقاشی شده بود . او از پرستاری وبی خوابی خسته نبود .باصدایی مهربان وفرشته گونه ای گفت:   

                                 دختر خوبم روزت مبارک

نمی دانستم چه بگویم وچه بکنم .احساس غریبانه وعجیبی بود .انگار تازه متولد شده ام .اشک در چشمانم حلقه زد .       مادرم را در آغوش گرفتم . 

زیبا ترین لحظه ی زندگیم رابا اشکهایم در هم آمیخته بودم .از خوشحالی در پوستم نمی گنجیدم .دنیا مال من بود .دلنشین ترین لحظه ی زندگی هر کس لحظه ای است که بداند دیگران هم اورادوست دارند .

                                       خدایا تورا شکر می کنم !

       چه هفته ی قشنگی !

              آغازش هدیه......................    پایانش هدیه  

در زیبا ترین هفته ی زندگیم زیبا ترین لحظات را سپری کردم و بهترین هدایا را گرفتم .                                               

                           ۷۹/۱۲/۳                                               

• پس زندگی محقرمان را پارک کردیم . وسایل اندک ما جای زیادی نمی گرفت . دو دست رختخواب , یک کیسه برنج, یک حلب روغن ووو.....  واز همه مهمتر یک دنیا عشق و صفا وصمیمیت رو با خودمون  به روستا برده بودیم . که با عشق و صفا وصمیمیت روستائبان معجونی می شد باور نکردنی .همکارم متاهل بود و اکثر اوقات در رفت و آمد وگاه غیبتهای طولانی داشت . در مدت نبود او من هر دو کلاس رو اداره می کردم .

 دنیای خوبی بود من بودم و یک عالمه صفا و محبت بچه ها , با عشق به کارم زندگی رو می نوردیدم و پی و ستونهاش رو محکم می ساختم .

 صاحبخانه ی ما دارای دو پسر و یک دختر بود. شوهرش  شاغل سرخس واو در روستا به تربیت فرزندان و پرورش دام و کشاورزی مشغول .

زهرا خانم زنی جوان خشرو و زیبا بود . با من رفتاری بسیار دوستانه داشت .ما باهم دنیای خوبی داشتیم .دست به دست هم در عرصه های ادبیات محلی گذر می کردیم .شبهای فیروز آباد بهترین وخاطره انگیز ترین شبهای زندگی من و در بر می گرفت .     

در وسایل محقر ما از تلوزیون ورادیو خبری نبود . همکارم بود و نبودش فرقی نمی کرد .او همیشه خسته بود و بعد از کلاس بلا فاصله می خوابید وکاری به کار کسی نداشت . شب نشینی های من و زهرا خانم , صدای خوب او و علاقه ی وافر من به دوبیتی های محلی دلبستگی ما رو به هم بیشتر می کرد .

آواز دلنشینش هنوز گوشهایم را نوازش می دهد و من رو با خود  به اعماق آن شبهای زیبا می برد .  

رخش زیبای زمان به سرعت در حرکت بود وکم کم کتابچه ی مدارس هم بسته می شد . روز های خوش از پی هم می گذشت تا روز معلم فرا رسید ومن در خواب غفلت .

با به پایان رسیدن کتابها و شروع امتحانات دوره ای پایه ی چهارم وآموزش کلاس اول و اداره ی کلاس همکارم همه دست به دست هم داده بود ومن را به راهی راهنمایی می کرد که جز عشق کاروان سالاری نداشت .  

علاوه بر تدریس به پایه ی اول ما با هم بازیها و اشعار کودکانه  هم  تمرین می کردیم ودرقطار زمان  زیبایی  لحظات را به تصویر می کشیدیم انگار هشت جسم بودیم در غالب یک روح . با تمام این تفاسیر درس حرف اول را می زد . باید آزمونهای ماهانه می گرفتم تا دانش آموزان با آمادگی بیشتری امتحانات پایانی  را پشت سر بگذارند  .آن روز خاص برگه های تصحیح شده ی کلاس چهارم را به کلاس برده بودم .نمرات رضایت بخش نبود .سعی کردم با یک سری نصیحتهای توام با خشم ظاهری کلاس را جمع و جور کنم .هنوز چانه ام گرم نشده بود که در به صدا در آمد . دررا باز کردم .باور کردنی نبود . زیباترین تصویر زندگی یک معلم پشت در کلاس من به تجسم در آمده بود .  کودکی پنج ساله به همراه یک دسته گل وحشی و یک تکه از کارتون آش که بر روی آن نوشته شده بود :

                                            معلم خوبم روزت مبارک .  

اشک در چشمانم حلقه زد .کودک را در آغوش گرفتم. غرق بوسه اش کردم .درحالی که زیر لب زمزمه می کردم .متشکرم عزیزم .متشکرم ....

 خدای من ! چقدر قشنگ زیبایی این روز را به من نشان دادی .

                                  بهترین هدیه برای خانم گل

باشروع مهر  شورو هیجان تمام وجودم و پر کرده بود . دوباره با باز شدن مدارس احساس سر زندگی و شادابی می کردم . هرچند برای تدریس باید به دور افتاده ترین روستا ها می رفتم ولی خوشحال بودم از اینکه می تونستم لحظات خوب زندگیم و با بچه های معصوم و پاک روستا سپری کنم و از این موهبت شاکر خدا بودم . خدایی که هیچ وقت خانم گل و تنها نذاشته بود . 

 اون سالم مثل سالای قبل  به عنوان معلم رفتم به یکی از روستاهای مسیر جاده ی کلات , قبل از  سد کارده , جاده ای فرعی و خاکی , روستایی سر سبز , زیبا و با طراوت, عین خطه ی شمال , درختان سر به فلک کشیده , آبهای روان وباغستان های زیبا دلربایی روستا رو بیشتر می کرد . مدرسه ای دو کلاسه در بالای تپه ای مشرف به روستا ,محوطه ای باز و بدون حصار , با وجود جمعیت محدود روستا به دو معلم بیشتر نیاز نبود .من معلم پایه ی اول و چهارم بودم .

منزلی که ما برای زندگی انتخاب کرده بودیم, خانه ای تازه ساز بود با اتاقهای بزرگ و درهای ورودی متعدد که همه به هم راه داشت . تنها اتاقی که ما می توانستیم برای زندگی  انتخاب کنیم آشپز خانه ی صاحبخانه که اتاقکی بود سیمانی با یک در ورودی و پنجره ای کوچک رو به حیاط .

زنگ تفریح

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

             نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

            گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

  واو یکریز و پی در پی

                       دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را 

 ادامه ی ماجرا........

بر روی ادامه ی مطلب کلیک کنید

                                                              

 تباه کننده ترین چیزها ادامه دادن راه گمراهی وضلالت است.    علی (ع  ( 

                                   به نام او که محبت را در قلبها نهاد

                                      خانم گل می خوادحرف بزنه

لباس سیاه غم وپوشیدم وگوشه ی اتاق کز کردم ورفتم تو فکر . روزی که وارد تهران شدم یه دختر شاد و باطراوت بودم, هر جا که وارد می شدم چتر شادی رو پهن می کردم, خانم گل یه دنیا لطیفه وجوک بود.تا که به خودم اومدم دیدم غم داره ذره ذره من و آب می کنه در حالی که نظاره گر بودم سعی کردم تحملش کنم. چقدر سخت بود!

گروه ادبیات, کلاس 1009 , وارد کلاس شدم . من بودم و15 تا دانشجو معلم دیگه با یک سری خوش وبشهای همیشگی باهم آشنا شدیم نمیدونم بگم روزای خوبی بود یا نه, چون اون روزای خوب روزای بد و به دنبا ل داشت.دقیقا شومی تهران من با ورود استاد فوق لیسانسی با نام آقای محمد رضا شعبانی شروع شد

.آقایی درظاهر متشخص ولی.....

افسوس!

چقدر دلم گرفته ! وقتی به اون روزا فکر می کنم قلبم درد می گیره, قلبی  که جز عشق ومحبت چیزی در خودش نداره. هیچ وقت اجازه ندادم کینه با قدمای شومش قلبم و آلوده کنه, باور کنید این قصه رو هم می نویسم چون می خوام دلم واز غصه خا لی کنم, شاید بد باشه ولی من عادتمه درد دلام و روی کاغذ می یارم با سیاه کردن کاغذ دلم آروم میگیره, انگار سیاهی دلم و به کاغذ منتقل می کنم . باور کنید این دوسال, گذشت زمان بیست سال رو برای من به همراه  داشت. خوب بگذریم  ...

 اون روز نفرت انگیز آقای شعبانی وارد کلاس شد. یادمه دوتا دو ساعت با این استاد ادبیات درس داشتیم.

 در تمام مدت چهارساعت ایشون خودستایی کرد.

, اون روز وروزای بعد به همین منوال گذشت هر روز که ایشون می اومد یک ساعت ونیم اول خودستایی بود وتوهین وتحقیر اساتید محترم اد بیاتی که برای ما زحمت می کشیدند. توهینهایی بسیار جسورانه.یک روز بچه ها سر صحبت وبرای شکایت از عروض وقافیه باز کردند که ما نمی فهمیم وسخته  آقای شعبانی خیلی راحت موضوع رو ربط دادند به بیسوادی آقای دکتری که استاد این درس بود من که از این بی احترامی وحق کشی ناراحت شده بودم در کمال ادب واحترام که حق استادی رو رعایت کرده باشم ازاستاد مربوطه دفاع کردم وسعیم براین بود که کم کاری کلاس رو مقصر جلوه بدم, در چند کلام خیلی کوتاه .ولی ! آقای شعبانی که به بنبست سوال وجواب رسیده بودند در کمال خشونت وپرخاش باب توهین به من و باز کردند که: توشعور نداری, ظرفیت نداری , فهم نداری , ووو...... در یک لحظه ی کوتاه تمام نداشتنها به من نسبت داده شد. من سکوت کردم , سکوتی تلخ که برای اولین بار در زندگی تحمل می کردم . یک روز دیگه سر صحبت باز شد آقای شعبانی مثل هر روز بعد از یک خود ستایی مفصل موضوع و ربط دادند به فرهنگستان لغت که به اعتقاد ایشون یک مشت بیسوادند که برای ساختن یک لغت  میلیونی پول  میگیرند وباعث از بین رفتن فرهنگ مملکت می شند.....نمی خوام زیاد وارد این بحث بشم به درستی یا غلطی اونم کاری ندارم فقط دارم  وقایع اون روز رو مرورمی کنم .ایشون شاکی بودند که چرا باید اساتید باسوادی مثل فلان استاد خونه نشین بشند ویک عده بیسواد در دانشگاهها تدریس کنند ؟  البته باستثنای ایشون! چرابایداجازه بدیم دستورجدید پا جای پای دستورقدیم بزاره ؟ چرا به شعرنو بهاء بدیم درحالی که ارزش ادبی نداره ؟ایشون شعرای مرحوم شعرنو رو مورد طعنه وجسارت قرار دادند که من یک بار دیگه خیلی محترمانه باب صحبت وباز کردم وگفتم: استاد می بخشید ! اگه جسارت نباشه می خوام مطلبی رو بگم : من فکر می کنم که گذشته ارزش داره چون  گذشته ی خوبه که آینده ای بهتر رو پیش رو داره , ما باید بین حال  و گذشته ارتباط مثبت برقرار کنیم , تا آینده ی خوبی داشته باشیم , بلاخره ادبیات هم مثل تمام علوم دیگه باید دستخوش تغییر وتحول بشه ما برای رشد وشکوفایی ادبیات به موارد نو وجدید احتیاج داریم.                                 در زمینه ی شعر , من فکر می کنم شعر یک درخت پیوندی از سیب وپرتقاله , اگه شعر قدیم وسیب وشعر نو رو پرتقال فرض کنیم , می بینیم که هر دو مفیدند وباید هر دودر کنارهم رشد کنند و شکوفا بشند .  چشمتون روز بد نبینه ! هنوز حرفم رو به آخر نرسوندم که صدای پر خاش ایشون گوشم ونوازش داد .غیر از توهین هیچ جوابی که صحیح یا غلط بودن استدلالم رو برسونه به من ندادند .مثل گذشته شروع یک طنش!!! شعور نداری, ظرفیت نداری , سواد نداری , ووو....نکته قابل توجه اینکه ما هر دو همکار بودیم , با یک میزان سنوات وایشون ازجمله ی اساتیدی بودند که تازه وارد یک مقطع بالاتر شده بودند , طوری جو ایشون و گرفته بود که غیر ازخودشون هیچ کس و قبول نداشتند..   بر روی ادامه ی مطلب کلیک کنید           

                               سخن اول

         قصه ها. شنیده ها. تخیلات و واقعیات تلخ اجتماع                        

         آری آغاز دوست داشتن است

             گرچه پایان راه ناپیداست

               من به پایان د گر نیندیشم

                    که همین دوست داشتن زیباست

                                                                                 فروغ فرخزاد            

بایک دنیا لبخند دستای سلام ومی زارم توی دستای شما تا که بتونم سر حرف و باز کنم وگفته ها, شنیده ها, درد دلا , خاطرات وتخیلات دل نشینم و به نگارش در بیارم .

شاید روزی این افتخار نسیبم  بشه که شما خواننده ی خوب نوشته هام باشید.شما که چون  گلی  در باغستان  زندگی  من می شکفیدوبا شکفتنتون رخت امید وبه تن من می کنید. 

خلاصه اینکه میخوام سری داستانهایی روبنویسم, بنام: هزار و یک شب با خانم گل  .

 شخصیت رویایی وتخیلی خانم گل شما  رو به دنیایی می بره که باور وخیال اون وبنا می کنه  وگاه واقعیات  تلختر اززهر رو به شیرینی بیان می کنه ویا اینکه یک قدم کوتاه یا  بلند به عقب برمی داره وخاطرات تلخ وشیرین زندگیش و به تصویر می کشه.

اما شخصیت عینی خانم گل شما رو به دنیای کوچیک وملموسش می بره : مینا ,اسم ادبی   خانم گل , معلم, فوق دپیلم ادبیات, فارق التحصیل از: مرکزتربیت معلم   شهدای مکه . وووو.....

باانتقادهای خوب و سازنده مشوق  راهم باشید ومن و راهنمایی کنید تا از سنگلاخ بگذرم و به    چمنزار برسم.

     بشنوید ای دوستان این داستان ....خود   حقیقت  نقد  حال  ماست  آن

             دست خوبت را به دست من یده

                                        دستهای  ما  پل  پیوند  ماست

           به وبلاک شخصی بشنوازدل

                                                 خوش آمدید

                             از انتخاب شما متشکرم   

                                                              مینا

مشنو از نی,نی حصیری بینواست

               بشنو از دل , دل  حریم  کبریاست 

نی چو سوزد , خاک و خاکستر شود

             دل  چو سوزد  ,  خانه ی دلبر شود

 بشنوازدل