مشنو از نی,نی حصیری بینواست

               بشنو از دل , دل  حریم  کبریاست 

نی چو سوزد , خاک و خاکستر شود

             دل  چو سوزد  ,  خانه ی دلبر شود

دست خوبت را به دست من بده

      دستهای  ما  پل  پیوند  ماست

           به وبلاک شخصی بشنوازدل

                                                 خوش آمدید

                             از انتخاب شما متشکرم   

                                                              مینا۴۷

آری آغازدوست داشتن است 

 گرچه پایان راه ناپیداست

 من به پایان دگر نیندیشم

 که همین دوست داشتن زیباست

یادمه اون روز تمام غمای عالم روی دلم سنگینی می کرد ،آخه روزای سختی رو پشت سر گذاشته بودم . دلم گرفته بود . اشک امونم رو بریده بود . صد بار سر به آسمون بلند کردم و گفتم: خدا ...

تازه از تهران بر می گشتم .خسته و ناامید در انتظار تاکسی زمان رو سپری می کردم :

دربست .....................

سوار شدم....................

سکوتی سنگین فضای ماشین رو پر کرده بود ،که راننده با شکستن سکوت به معرفی خودش پرداخت  .......................

من فلانم........

روزنامه نگارم ..........

در فلان روزنامه مشغول کارم .

وووووووووووووو

خدایا!!!

 انگار یه در، نه! یه روزنه ی امید، نه! یه پنجره ی رو به بهار داشت به من لبخند می زد، فرصت رو غنیمت دیدم و مشکلم رو مطرح کردم  و بعد از کمی توضیح خواستم در روز نامه چاپ به شه ، یه دست نویس همراه داشتم که تمام درد دلام توش بود ، در

یک گوشه ی دنج ایستادیم و من شروع کردم به خوندن متنم ، بعد از اتمام، متن رو از من گرفت و گفت: من باید این رو به چند نفر نشون بدم شما منتظرتماس من باشید .                                    

اون شب تموم شد و انتظار با قدمهای محکمش زمین رو متر می کرد .خلاصه یه روز صدای گوشیم در اومد بله !!! خودش بود !!!!با خوشحالی جواب دادم :

ولی اون اصلا باب دل من حرف نزد :

همکارام گفتند: که این یه مطلب شخصیه و باید شخصی حل بشه .

خلاصه بعد از کمی صحبت به من پیشنهاد تشکیل وبلاک رو داد . باید تصمیم می گرفتم دو راه بیشتر نداشتم یا باید تمام ماجرا رو فراموش می کردم که برای من اصلا ممکن نبود یا باید به تشکیل وب فکر می کردم برای من راه دوم بهترین بود . با هزار بد بختی در هجده بهمن هشتادوچهار  بشنو از دل پا به عرصه ی وجود گذاشت امسال اولین سالگرد تولدشه . بارها به این فکر کردم که از قدم خوش یوم عدو برکت وارد زندگیم شد دیوار بلند تنهایی رو شکستم و با دوستان خوبی مثل شما آشنا شدم . اگه اون ماجرا نبود من اصلا به تنظیم وبلاک فکر نمی کردم . آخه خانم گل می خواست حرف بزنه ولی کسی اهمیت نمی داد اون چی می گه ...........ولی من مطمئنم شما اهمیت می دید ......

اگه دوست دارید از کل ماجرا با خبر بشید به آرشیو مطالب، بهمن 84و پست دنباله دار خانم گل می خواد حرف بزنه مراجعه کنید و سر گذشت یک دانشجو معلم غریب بی گناه رو که بار گناه دیگرون رو به دوش می کشید رو بخونید و نظر بدید .

به یاد شهدای انقلاب شعری از محمد زهری رو تقدیم می کنم تا شاید من هم قطره ای باشم در ازدحام دریای خروشان فریاد انقلاب جوانان  57

 

 

به فردا

به گلگشت جوا نان

 یادما را زنده دارید، ای رفیقان ،

که ما در ظلمت شب

زیر بال وحشی خفاش خون آشام ،

نشانیدم این نگین صبح روشن را ،

به روی پایه ی انگشتر فردا ،

و خون ما :

به سرخی گل لاله ،

به گرمی لب تبدار عاشق ،

به پاکی تن بیرنگ ژاله ،

ریخت بر دیوار هر کوچه ،

و رنگی زد به خاک تشنه ی هر کوه ،

و نقشی شد به فرش سنگی میدان هر شهری ،

 واینست آن پرند نرم شنگرفی که می بافید ،

واینست آن گل آتش فروز شمعدانی ،

که در باغ بزرگ شهر می خندد،

اینست آن لب لعل زنانی را که می خواهید ،

و پر پر می زند ارواح ما ،

اندر سرود عشرت جاویدتان ،

و عشق ماست لای برگهای هر کتابی را که می خوانید ،

شما یاران نمی دانید :

چه تبهایی تن رنجور مارا آب می کرد ،

چه لبهایی به جای نقش خنده داغ می شد ،

و چه امید هایی در دل غرقاب خون ، نابود می گردید ،

 ولی ما دیده ایم اندر نهان دوره ی خود :

سر آزاد مردان را فراز چوبه ی دار،

حصار ساکت زندان ،

که در خود می فشارد نغمه های زندگانی را ،

و رنجی کاندرون کوره ی خود می گدازد ،آهن تنها ،

طلسم پاسداران فسون هرگز نشد کارا،

کسی از ما :

نه پای از راه گردانید ،

و نه در راه  دشمن گام زد ،

واین صبحی می خندد به روی بامهاتان ،

واین نوشی که می جوشد درون جامهاتان،

گواه ماست .

ای یاران

 گواه پایمردی های ما ،

گواه جزم ما ،کاز رزمها جانانه تر شد