خانم گل  می خواد قصه بگه

                                         دخترک خار کن

 گفته اند :

:  روزی از روز ها پادشاهی از پادشاهان ایران قدیم  در اطراف شهر به سیر و سیاحت مشغول بوده در بیرون از شهر چشمه ای بود که دختران از آن آب برای شرب به منزل می بردند . آن روز هم سه دختر زیبا و با وقار کوزه هایشان را از آب چشمه پر کرده و به راه افتاده , به سایه ی درختی رسیدند در آنجا نشسته تا استراحت کنند شاه وهمراهان آرام خود را به نزدیکی آن سه رساندند و درلابه لای درختان  به نظاره نشستند . برای شاه جالب بود که بداند آنها با هم چه می گو یند. واز چه سخن می رانند . در همان حال یکی از دختران لب گشود و گفت : بیایید هر کدام یک آ رزو بکنیم شاید بر آورده شود .

دو دختر دیگر این پیشنهاد را قبول کردند و از او خواستند تا آرزویش را بگوید , دخترک آهی کشید و گفت : آرزو دارم  به قصر  شاه بروم واو سفره ای رنگین برایم بگستراند و آنقدر بخورم تا سیر شوم .

دختر دوم خنده ای کرد و گفت: چه آرزوی پیش پا افتاده ای ,من آرزو دارم به حرم سرای شاه وارد شوم و یکی از زنان در بار او باشم تا همیشه خو ب بخورم و خوب بپوشم  .

دختر سوم از جای بر خاست . قدی راست کرد و با اشوه و ناز گفت : اما آرزوی من ورای آرزو های شماست .

شاه که دخترک دلش را برده بود . بی صبرانه منتظر بود تا او آرزویش را بگوید, با خود  گفت: هر چه بخواهی به تو می دهم . آنقدر جواهر به پایت می ریزم تا راضی شوی , هنوز شاه در خیالش غوطه ور بود که دخترک ابرویی راست کرد و با نازو غمزه گفت : آرزو دارم روزی به حمام بروم و شاه را برای حمام رفتن من خبر کنند تشت حمامم را روی سر شاه بگذارند وشاه   لی لی کنان به دنبال من به حمام بیاید و همان طور یک لنگه بایستد تا من از حمام خارج شوم وباز لی لی کنان تشت حمام من را به خانه بر گرداند .

دختران با تعجب او را می نگریستند ولی پی به منظور او نمی بردند و در طرف دیگر کاخ آرزوهای شاه فرو ریخت .خشم تمام وجود شاه را گرفته وآن عشق نا گهانی به نفرت بدل شده بود با عصبانیت به قصر باز گشت و دختران را به نزد خود فرا خواند, شاه که خون خونش را میخورد  غضبناک به دخترک گفت : پس آرزو می کنی  !  دختران از همه جا بی خبر نگران و پریشان شاه و اطرافیانش را از زیر نظر می گذراندند .واین فکر که چگونه از خشم شاه رهایی یابند افکارشان را مغشوش کرده بود .  

شاه دستور داد دختر اول را به آشپزخانه بردند واز او پذیرایی کردند و دختر دوم را نیز به حرم سرا وارد نمودند و اما بخت برگشته دختر سوم , عشق نافرجام شاه , وی را سرو پا برهنه از شهر بیرون کردند . دخترک در بیابان به راه افتاد و آنقدر رفت و رفت تا از دیدگان سربازان محو شد, با پاهایی خون آ لود و لبانی خشکیده و چشمانی پر اشک قدم در راهی بی پایان نهاده بود که سر انجامی نا معلوم را برایش ورق می زد . در راه به تکه سنگی  تکیه کرد واز شدت خستگی به خواب رفت . چند روز بعد که چشم باز کرد دید پیر مردی مهربان بر بالینش نشسته و زخمهایش را تیمار می کند . دخترک با هیجان از جای بر خواست ! و آرام گفت : خدایا  !چه می بینم ؟ پیر مرد را در   آغوش گرفت و با خوشحالی فریاد زد : من زنده ام , من نمرده ام , پیر مرد خنده ای از روی مهر بر لبانش نقش بست وگفت : آری ! خدا را شکر تو زنده ای , اگر من تو را نمی یافتم می مردی. دخترک در کنار پیر  مرد نشست و گفت : چگونه مرا پیدا کردی , از شاه نتر سیدی به من جا و مکان  دادی و مرا درمان  نمودی ؟ پیر مرد خنده کنان گفت : شاه در بیابان چه می کند ؟ 

من پیر مردی خار کنم , که هر روز برای کندن خار به بیابان می روم و خارها را به بازار می برم و می فروشم و مایحتاجم را تهیه می کنم وبه کلبه ی محقرم باز می گردم. آن روز هم مثل هر روز یا علی گویان به راه افتادم که در حین کندن خار از دور تورا دیدم . اول فکر کردم سراب می بینم ولی سراب نبود . دختری بینوا , که از پاهایش خون می چکید واز فرط خستگی , تشنگی و گرسنگی از حال رفته بود . تورابر دوش گرفته و به خانه آوردم یک هفته  در خواب بودی ومدام ناله می کردی . دارو های  گیاهی به تو خوراندم و زخمهایت را تیمار کردم تا بهبودی حاصل  شد وحال خوشحالم از اینکه تو را زنده می بینم . پیر مرد آهی کشید و گفت :  حال تو داستان زندگیت را برایم بگو ... بگو بدانم در بیابان چه می کردی ؟ دخترک لنگ لنگان یک دو قدم برداشت . آه سردی کشید و قامتی راست کرد و با انگشتان دستش جلو موهایش را شانه کرد وآرام و با متانت دخترانه ی خود داستانش را برای پیرمرد باز گفت و ادامه داد : حال نمی دانم چه کنم و کجا بروم پیرمرد از جایش بلند شد دست بر شانه های دخترک نهاد و گفت : من در زندگی هیچ کس ندارم , پیرم و فرسوده , همیشه آرزوی دختری داشتم تا محبتش را نثارم کند . پیش من بمان من خار می کنم و غذا تهیه می کنم وتو نظافت کن و غذا بپز . خدا بزرگ  است و روزی رسان .    

 دخترک با خوشحالی قبول کرد . روز ها گذشت و زندگی جریان داشت  تا اینکه پیرمرد سرمای سختی خورد و در بستر افتاد .دخترک چون پرستاری ماهر از او پرستاری کرد . روزی از روزها متوجه شد چیزی برای خوردن ندارند . پیرمرد هم توان رفتن به بیابان را نداشت . کفشهای پیرمرد را پوشید ولباس او را بر تن کرد و تیشه ی خار کنی را برداشت و به قصد کسب روزی از کلبه بیرون رفت. بعد ازکندن یکی دو تیشه خار خواست به خانه برگردد که خاری از دور توجه اش را جلب کرد . جلو رفت . خار را کشید تا از ریشه بیرون بیاورد . ناگهان دهانه ی چاهی باز شد که در آن هزاران هزار خمره بود . در یکی دو خمره را باز کرد . میلیاردها جواهر و اشرفی خمره ها را زینت داده بود با خوشحالی به خانه برگشت و پیرمرد را مطلع کرد .

روزها لبخند زنان از پی هم می گذشت . وروزگار خوش, دخترک را سواره به سر زمین خوشبختی می رساند , با گامهایی استوار در بیابان شهری بنا نهاد ودر قصری زیبا وبزرگ به نیکویی حکومت کرد . و هر شب جمعه به فقراء جامه و غذا می داد  . روزهای خوش یکی پس از دیگری به دخترک لبخند می زد جامه های زربفت دخترک را در آغوش می گرفتند و هر روز از روز دیگر خوشتر بود................................... وحال بشنوید ا ز دربارشاه :

روزی از روزها مرد فقیری گذرش بر در قصر شاه  می افتد  واز نوکران دربار طعام درخواست می کند یکی از سربازان شاه با هزاران منت برای او غذا می آوردو مدام می گوید زود باش کاسه را بده کار دارم می خواهم بروم.مرد فقیر غذایش را خورد ووقتی کاسه را می داد به سرباز گفت:

به ولینعمتت بگو: ای از زن پست تر....

سرباز با تعجب کاسه را گرفت وپیغام را به شاه رساند!! 

شاه غضب ناک , مثل شیر نر به خود می غرید . دستور داد مرد را آوردند واز او پرسید :

این سخن گزاف را تو گفته ای ؟ مرد فقیر گفت : آری اما گزاف نبوده . شاه نعره ای زد که ای گستاخ زبانت را از حلقومت بیرون می آورم.در حضور ما به ما جسارت می کنی ؟

مرد فقیر با متانت گفت : آرام بگیر ای شاه ! به زندگی خیلی دل بسته ای !  بگذار تا برایت حکایت کنم  آنچه در بیرون این قصر به طلعلع در آمده وتو از آن بی خبری .

در ضلع جنوبی این شهر ,شهری نو,بنیاد نهاده شده ودختری جوان حاکم آن است, حکومت می کند به عدل وانصاف, هر شب جمعه به فقراء جامه وغذا می دهد در کاسه ای طلا وکاسه را هم از فقیر نمی گیرد . اما سرباز تو در کاسه ای مسی وسیاه رنگ برای من غذا آورده , مدام می گوید :

زود باش کاسه را بده , شاه........او یک دختر است چنان می کند و تو شاه مملکتی چنین میکنی.

شاه برای لحظه ای به فکر فرو رفت . طمع تمام وجودش راگرفته بود . با خود گفت : من باید این دختر را ببینم .

آن روز هم خورشید , کم کم شال نورش را بر سر جهان پهن می کرد. شاه آماده می شد تا با لباس فقرادرصف مستمندان بایستد. زمان موعود فرا رسید و روء یای دخترک لباس واقعیت  پوشید.          شاه را شناخت . گفت : بروید به آن مرد بگوئید : بانو می خواهد حمام کند300 اشرفی به تو می دهد اگر لی لی کنان تشت حمام بانو را تا حمام ببری و در آنجا یک لنگه بایستی تا بانو حمام کند وباز لی لی کنان پشت سر بانو به قصر باز گردی . طمع وجود شاه را لبریز کرده بود و آن حکایت را از یاد برده بود . با شعف و شادمانی قبول کرد . 

دخترک دستور داد تا حمام شهر را خلوت کردند و به گزمه ها سپرد تا چنانچه پایش به زمین رسید

با شلاق او را بزنند . دخترک به حمام رفت و زمانی طولا نی در حمام ماند . و هر بار که شاه پایش به زمین می رسید سربازان با شلاق بر پشت پای شاه می زدند . بلاخره حمام بانو تمام شد وبه قصر بر گشت . وقتی می خواست اشرفی هارا به شاه بدهد . با نازو عشوه به دور شاه چرخی زد و گفت : ای شاه مرا می شناسی ؟ بیاد داری دختری را بخاطر یک آرزوی کودکانه از شهر بیرون کردی . اما طمع تو را وادار کرد تا آرزویش را برآورده سازی .

شاه ......من همان دخترم . گویا دنیا بر سر شاه فرو ریخته بود . پاهایش دگر توان ایستادن نداشت .دو دستی بر سر کوفت و به زانو در آمد . زیر لب زمزمه می کرد : بیچاره شدم . با این بی آبرویی چه کنم ؟ به پای دخترک افتاد و گفت : به دادم برس آبروی تاج و تختم  را بخر . هر چه بخواهی می دهم .

دخترک خنده ای کرد و گفت : کجایند دختران تا که ببینند شاهی به التماس افتاده .

چه زیبا گفته اند :

چشم.........................مرد دنیا دوست را یاقناعت پر کند یا خاک گور