عارفان با عشق عارف می شوند ...........بهترین مردم معلم می شوند

علم با عاشق مکمل می شود......... هرکه عاشق شد معلم می شود

                  این روز بر شما گرامی باد

 اول از استاد یاد آموختم

      پس سودای سواد آموختم  

ازپدرگر قالب تن یافتم       

                      از معلم جان روشن یافتم

ای معلم چون کنم توصیف تو

                            چون خدا مشکل توان تعریف تو

ای تو کشتی نجات روح ما

                            ای به توفان جهالت  نوح ما

یک پدر بخشنده ی آب و گل است

                 یک پدر روشنگر جان و دل است

لیک گر پرسی کدامین بر ترین

                         آنکه دین آموزد و علم و یقین

                                   استاد شهریار

                      یادی ار معلمی بزرگوار

خاطره ی ارزشمند دکتر غلامحسین یوسفی ازمعلمی دلسوز

                   شادروان محمد اشرف زاده

هنگامی که بنده در دبستان عنصری مشهد تحصیل می کردم مرحوم محمد اشرف زاده معلم ریاضیات و مدیر دبستان بود در سال 1316 مقرر شد که در پانزدهم بهمن ماه هر سال که مصادف با جشن تاسیس دانشگاه تهران بود . به شاگردان اول آموزشگاه ها جوایزی داده شوددر آن هنگاه من دانش آموز سال چهارم دبستان بودم . روز پانزدهم بهمن ماه که قرار بود به دبیرستان فردوسی محل جشن ،برای گرفتن جایزه بروم ،  نخست بر طبق دستور شادروان اشرف زاده به دبستان عنصری رفتم ولی آن روزها بقدری برف و باران آمده وراه ما از دبستان عنصری تا دبیرستان فردوسی ،که از کوچه های بسیار خراب حوالی خندق می گذشت ، چندان گل آلود بود که من بواسطه ی خرد سالی و کوچک اندامی به هیچ وجه نمی توانستم ، آن راه را طی کنم ، وسایل نقلیه هم فراوان نبود . مرحوم اشرف زاده که دلش نمی خواست یکی از شاگردان او از تشویقی که مقرر بود محروم شود از« دبستان عنصری » تا

« دبیرستان فردوسی » در میان آنهمه گل و لای و در آن راه های دشوار با وجود فراز و نشیب فراوان معبر خندق مرا چون فرزند خویش در تمام راه بر دوش گرفت و هر دم سخنی می گفت و بنوعی سرگرمم می داشت .

آن روز در ذهن کودکانه ی خود می اندیشیدم و تعجب می کردم ، که چطور ممکن است مدیر مدرسه ای شاگردش را بر دوش ببرد ؟! و بکلی دست و پای خود را گم کرده بودم ، اما حالا سالهاست که قدر این بزرگواری را نیک می دانم و متوجه

 شده ام، که وی سخنان طیب آمیز را می گفت ، که من از آن حال بدر آیم و از قرار گرفتن بر دوش مدیر مدرسه ی خود احساس ناراحتی   نکنم . ارزش این رفتار انسانی در  مقایسه  با روش برخی مدیران دیگر روشن می کند و خوانندگان محترم را خوب در می یابند .

اگر امروز بنده تا حدی می توانم ، مطالب خود را بگویم و در جای سخنرانی کنم و یا درس خویش را بروشنی بیان نمایم همه مرهون تربیت اولیه ی مرحوم اشرف زاده است زیرا او بود که از  کلاس دوم دبستان مرا در انجمنها ی دبستانها ی مختلف به سخنرانی وادار می کرد . در آن ایام چندان خردسال و کوچک بودم که وقتی پشت میز سخنرانی می ایستادم ، حاضران مرا نمی دیدند و برای رفع این مشکل نا چار چهار پایه ای زیر پایم می گذاشتند ، که سرو گردنم از با لای میز خطابه دیده شود .

 مرحوم اشرف زاده برای تقویت روحیه ی من و تشویقم به سخنرانی همواره می گفت : وقتی میخواهی سخنرانی کنی فرض کن ابدا کسی در مجلس ننشسته است ، هرطور دلت می خواهد منطوز خودت را بگو و اگر اشتباهی کردی معذرتی بخواه و آن را تصحیح کن ، بدین تر تیب مرا با سخنرانی آشنا کرد و بدین کار عادتم داد و خیال هر نوع اضطراب را از خاطرم زدود .  

( بر گرفته از کتاب «برگهائی در آغوش باد »از دکتر غلامحسین یوسفی ، ج 2 ، صص 821 تا 824 انتشارات توس )           

چهارشنبه 12 اردیبهشت۱386 ساعت: 16:57	توسط:خانی
چه کسی می پرسید راز تنهایی چیست؟ شعر دلتنگی باران از چیست؟ چه کسی اشک شقایق را دید؟ چه کسی حال مرا می پرسید؟ این تو بودی که مرا رویاندی با نگاهی که پراز آئینه بود وصدایی چو صدای خوش رود آه شاید ماه را نوشیدی که شده لهجه تو لهجه نور با تو ام با تو فقط سنگ صبور ............................................. اینهم تقدیم به شما سنگ صبورها... معلمان عزیز... بخصوص مینا جونم