اون روزم مثل همه ی روزای دیگه وارد پارک شدم هنوز چند قدمی

 راه نرفته بودم که توی یک لحظه ی کوتاه درترافیک صداها یی منسجم ,

صمیمی و دوستانه گیر کردم .  درخت,سبزه , شیر آب , نیمکت ووو

...من و صدا می کردندو هر کدوم حرفی برای گفتن داشتند ولی

من اصلا حوصله نداشتم با بد اخلاقی گفتم : ولم کنید تورو خدا !

یک دفعه صدای خنده ای گوشم و نوازش داد . با تعجب اطراف رو از

زیر نظر گذروندم . چیزی جز یک نیمکت خالی ندیدم .دوباره همون صدا .....

آروم باش !  بشین ونفسی تازه کن . بزار خستگی  از تنت بره .

چراخوشحال نیستی ؟ ما همه دلمون می خواد تورو خوشحال ببینیم . 

 . آخه تورو دوست خودمون می دونیم.من که اصلا انتظارش و نداشتم

.با خنده گفتم :جالبه ! شما .... دوست من..... بعد ادامه دادم : 

 من اصلا نمی دونم شماها کی هستید ؟ خنده ای کرد و گفت : 

 نمی خوای بشینی ؟ یک نگاهی به اطراف کردم و روی

 نیمکت نشستم با این تفاوت که دیگه مطمئن بودم اونی که

با من حرف می زنه کسی جز نیمکت نیست.

کتابم و دست به دست کردم و در حالی که آروم ورق می زدم . 

 گفتم : وای خدای من ! این کتاب و کی می خوام بخونم ؟

دوباره نیمکت به صدا در اومد و گفت : می خونی !

!این قدر جوش نزن, مگه امتحانات قبلی تو نخوندی ؟ 

حرفی برای گفتن نداشتم .ادامه داد : حالا تکیه بده وبرای

 لحظه ای چشمات و ببند به هیچی فکر نکن  ,بزار آرامش

تمام وجودت و پر کنه وبرای خودش یک قصر زیبا توی قلبت بسازه .

پیشنهاد بدی نبود پس قبول کردم . دستام گذاشتم رو شونه های

 نیمکت برای لحظه ای چشمام و بستم تا تمرکزبگیرم و آماده ی

 درس خوندن بشم.  با باز کردن چشمام,  با آرامش , طرح دوستی

 ریخته بودم و رخت عصبانیت و از تنم بیرون کردم .

وای باز هوای امتحان دلشوره انداخت تودلم , نیمکت که تا اون

لحظه با سکوت دلنشینش سکوت پر از رمز و راز من و تایید

 می کرد به سخن در اومد و گفت: تو از چی ناراحتی گفتم :

 نمی دونم . از همه چی و هیچی !

گفت : مگه میشه کسی ناراحت باشه  ولی ندونه ازچی ناراحته .

با عصبانیت گفتم : حالا که شده خندید و گفت:خوب زیاد سخت نگیر ,

 سختیش همین صد سال اول بعد درست میشه .

ادامه داد : هیچ وقت از خودت پرسیدی که یک سال روی

من نشستی و درس خوندی من چه جوری سنگینی تورو

 تحمل کردم و می کنم و صدام در نیومد و نمی یاد ؟

آهی کشیدم و باعصبانیت گفتم : خوب چکار کنم ؟ نشینم ؟

می خوای پاشم وایستم ؟ می خوای وزن کم کنم ؟

نیمکت گفت: خبه ! خبه ! بسه دیگه ! تند نرو ! آسه! آسه

! پیاده شوباهم بریم !تو که نمی خوای یکه تاز میدون باشی ؟

ادامه داد : می خوام بگم من سنگینی تورو تحمل می کنم و

 خم به ابرو نمی یارم .سرما , گرما , زمستون ,تابستون

,همیشه عده ای روی من میشینند وپا میشند و من صبورو

مقاوم ایستادم و شکایت نمی کنم ولی تو با کوچکترین تلنگر

 زار می زنی , گله می کنی و خدا رو زیر سوال می بری !

 راستی چرا؟   

 چرا اینقدر ضعیفی ؟  

چرابه خودت سخت  می گیری ؟

آه ! دلم برات می سوزه !

 آخه تو دوست منی , یکسال بامن هم نشین بودی ,

روی من نشستی , درس خوندی, غذا خوردی ,

 چرت زدی ولی من حتی یک بار هم به خودم اجازه ندادم

یه تکونی به خودم بدم . فکر اینکه نکنه ناراحت بشی ,

بری و دیگه بر نگردی جرات این کار و از من می گرفت .

 از دور که می اومدی  با ذوق خودم و جابجا می کردم و

 می گفتم:آخ جون!خانم گل اومد.

 دست توبزار  رو دستام ! دست تو بزار رو دستام

! می بینی ! می بینی !چقدر  گرمه ! حس میکنی

! این گرمای عشق, عشق به تو. من تو رو دوست دارم

. از نشستنت , زمزمه کردن و درس خوندنت, لذت می برم .

  وقتی صدای زمزمه هات و می شنوم  احساس زنده بودن

وجونی می کنم . اینجاست که افتخار فرشش و زیر

 پام پهن میکنه و من و وادار می کنه که به خودم ببالم

می بینی من  یک شیعم ولی می تونم لذت ایستادن و حس کنم ,

اما تو یک انسانی !به اصطلاح خودتون اشرف مخلوقاتی,

 چرا نمی تونی روی پاهای خودت بایستی ؟

احساس شکست آدم و نابود میکنه ,هیچوقت احساس

 شکست نکن .من که قیافه ای حق به جانب گرفته بودم

خودم و جابه جا کردم و گفتم : هیچی نگو ,

از دستت عصبانیم , نیمکت خنده ی ملیحی کرد و گفت :

آخه چرا ؟ منم با همون حالت حق به جانب گفتم :نمی دونی ؟

 نباید بدونی ! چون دونستنش صرف نداره .

با حالت معصومانه ای گفت : بگو: چی رو باید بدونم ؟گفتم :

یادته اون روزی که تازه تو رو رنگ کرده بودند

 ومن بی خبر روت نسشتم و مانتوم رنگی شد , تو به

من خندیدی . نیمکت قه قه ای زدو گفت

: راست می گی ؟ ناراحت شدی ؟ وای من و ببخش

, من می خواستم برات توضیح بدم خودت وای نستادی

 .گفتم:مگه مسخره کردن, توضیح داره .

 گفت : من مسخره نکردم ,فقط خندیدم .

چون از حالت عصبانیتت  خوشم اومد ,همین .

من اون روز نمی خواستم تورو رنگ کنم ,

 تو خودت مسبب رنگ شدنت بودی  , وقتی تو بی دقتی گناه من چیه ؟

رفتار تو الگوی آدمایی بود که خودشون با سادگی

و حماقتشون وسیله ای میشند که دیگرون

اونارو رنگ کنند, زرنگی یک هنره وبا کلاه برداری

 فرق داره , یه آدم زرنگ آدمیه که نزاره کلاه سرش بره .

خیلی وقتها آدما فکر می کنند که زرنگی تو

خونشونه وبا رنگ کردن دیگرون اون و به نمایش

 میزارند دام پهن می کنند و باعث بد بختی عده ای می شند

وای !........چه جوری این آدما با افتخار زندگی می کنند

و ککشونم نمی گزه واصلا احساس گناه نمیکنند ؟

از هم نشینی با اونها متنفرم . شما احساس انسان بودن می کنید

ولی انسانیت و نمیشناسید . عیب شما آدما اینه که انسانیت و

خلاصه کردید تو پولداری و شیک پوشی  هر کی شیک پوشتره

آ دمتر ه و هر کی خوب می خوره , خوب می پوشه

و خوب خرج می کنه کلاس

آدمیتش بالاتره  هیچ وقت به این فکر نکردید

حالی که زیر لب زمزمه می کردم : راستی چرا  ما آدما .............