تبليغاتX
بشنو از دل
هزارویک شب با خانم گل

 

                                            حرفای دل خانم گل

                                       

یکبار دیگه وقتی غصه شال غماش و روی دلم پهن میکنه وبا یک خار کوچیک گوشه ی دلم و خراش میده یا می خواد کلنگ و بر داره ودلم و از جا بکنه , بغض گلوم و می گیره,آروم می شینم یک گوشه و زانوی غم بغل می گیرم. سرم و می ذارم رو زانوام واشک گونه هام وخیس می کنه توی یک لحظه ی کوتاه صدای آروم پاهایی ,گوشم و نوازش می ده , انگار یکی پاور چین پاور چین داره به طرفم می یاد گوشام وتیز می کنم , درسته, خودشه , دوباره اومد نوازشم کنه ,تو همین فکر بودم که گرمای دو تا دست مهربون و روشونه هام حس کردم .

نوازش کردنش ودوست داشتم,آروم نوازشم کرد ,      دست کرد لای موهام وبافت موهام و باز کرد  دستام وگرفت و من و از جام بلند کرد , چشمم که به چشمش افتاد ,  خجالت کشیدم سرم وانداختم پایین ولی او دست گذاشت زیر  چونم وسرم و بلند کرد , در حالی که قطرات اشک مثل بارون گونه هام وخیس کرده بود , چشمم و به چشمش دوختم  , هیچی نمی گفت, منم هیچی نگفتم . یه نگاه عاشقانه رد و بدل شد, انگار که می خواست با نگاهش به من بفهمونه که من و خیلی دوست داره,   

بغضم ترکید سرم و گذاشتم روی شونش وبلند بلند گریه کردم. من و محکم در آغوش می فشورد وآروم نوازشم می کرد , ولی بازم هیچی نمی گفت , غضب ناک سرم واز روی شونش برداشتم وبا صدای بلند گفتم :  یک چیزی بگو ,حرفی بزن ,نمی زنی , نزن , لااقل بزن تو گوشم بزار درد سیلی تو  احساس کنم .دوباره سکوت , دوباره همون نگاه , بعد از چند لحظه گفتم : من خیلی پررویم نه !

 با یک لبخند ملیح که هر دلی رو شیفته ی خودش می کرد جواب من وداد .  ازش جدا شدم رفتم یک گوشه کز کردم , دوباره اومد طرفم ومن ودر آغوش گرفت اینبارکنارم نشست وسرم وگذاشت روشونش وبا متانت لب به سخن باز کرد :

یادته روزی که استخدام شدی , روزی که وارد روستای محروم شورلق شدی , سختی های جنگ , مشکلات فیروزآباد,گرفتاریهای مزداوند, اینارو فراموش کردی.آیا من, اونجا کنارت نبودم,بی انصاف , تو بارها من و دیدِی,فراموش کردی, یا نمی خوای به یادت بیاری . چرا ناشکری می کنی؟ آیا تابحال تنها موندی , نه ! هیچ وقت! هیچ وقت نذاشتم تنها باشی . با تو راه رفتم, با تونشستم, باتو پا شدم ,تو گریه کردی من غمگین شدم ,وقتی خندیدی باتو خندیدم, وقتی روی سجادت می نشستی ونگاه پراز آرزو تو به آسمون می دوختی بارها صدات کردم .

گفتم:  خانم گل بالا رو نگاه نکن من رو به روت نشستم ولی تو,توآسمون دنبال من می گشتی همیشه وقتی من و سجده کردی بهت افتخار کردم . خانم گل, می دونی وقتی گریه می کنی , چرا اشکات و خشک نمی کنم؟ چون گریه کردنت و دوست دارم . دلت و صیقل می ده واون و با من آشنا میکنه , حالام مثل همیشه آغوش گرمم وبرات باز کردم تا احساس تنهایی نکنی , می خوام بدونی من همیشه با توام. این و بارها بهت نشون دادم .

من که از شدت گریه به هق هق افتاده بودم با همون حال زار و نزار پرسیدم: چرا؟ گفت: چرا چی؟

گفتم : چرا خیلی چیزا رو به من ندادی ؟ خندید وگفت :  اونایی رو که دادم ندیدی ؟گفتم : می دونم خیلی چیزا رو دادی! ولی.....حرفم و قطع کرد و گفت : ولی نداریم . تو خواستی که من ندادم؟  گفتم : بله! بله! خواستم ولی ندادی. گفت : چه جوری خواستی ؟ آیا احساس نیازت رو به من منتقل کردی ؟ من جوابی برای سوالش نداشتم .پس آروم سرم و گذاشتم روی پاش , من سکوت کردم, اونم ساکت بود . احساس آرامش عجیبی تو دلم خونه کرده بود . انگار همه ی دنیا مال من بود , روآسمون قدم می زدم , ابرارو زیر پام له می کردم .آروم دستش گرفتم و بوسیدم , هنوز شیرینی اون بوسه روی لبام بود که با زنگ ساعت از خواب بیدار شدم .اونقدر گریه کرده بودم که بالش و ملحفم خیس آب بود.از جام پاشدم , وضو گرفتم ونماز صبحم وبجا آوردم و با یاد و نام خدا دوباره غمارو زیر پام گذاشتم و یک روز قشنگ دیگه رو شروع کردم , در حالی که مطمئن بودم, خدامن و خیلی دوست داره.                                                                                                                                                                         

 

اگرتنها ترین تنهایانش شوم بازهم خداهست اوجانشین تمام نداشته های من است                                                                                                                                                                                                                                         

                                                    دکتر علی شریعتی

     تیر ماه ....84

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم مهر 1386ساعت 9:28  توسط مینا  | 

 

 سلام به همه دوستای گلی که

 زحمت می کشند

و به من سر می زنندو من و

خجالتم می دند

 امید وارم که روزه نمازتون

مورد قبول خداوند

باشه شرمنده که من

دیر به دیر به شما

سر می زنم متاسفانه مدتی

انگیزم رو گم کردم

 و خیلی کم سراغ نت

میام سعی می کنم

 جواب محبت هاتون رو بدم

 امیدوارم من و ببخشید

ایام به کامتون و دنیا زیر

 گامتون  باشه

انشاالله.....................

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم مهر 1386ساعت 9:22  توسط مینا  |