یادی از معلمی بزرگوار

           خاطره ی ارزشمند دکتر غلامحسین یوسفی ازمعلمی دلسوز

                          شادروان محمد اشرف زاده 

هنگامی که بنده در دبستان عنصری مشهد تحصیل می کردم مرحوم محمد اشرف زاده معلم ریاضیات و مدیر دبستان بود در سال 1316 مقرر شد که در پانزدهم بهمن ماه هر سال که مصادف با جشن تاسیس دانشگاه تهران بود . به شاگردان اول آموزشگاه ها جوایزی داده شوددر آن هنگاه من دانش آموز سال چهارم دبستان بودم . روز پانزدهم بهمن ماه که قرار بود به دبیرستان فردوسی محل جشن ،برای گرفتن جایزه بروم ،  نخست بر طبق دستور شادروان اشرف زاده به دبستان عنصری رفتم ولی آن روزها بقدری برف و باران آمده وراه ما از دبستان عنصری تا دبیرستان فردوسی ،که از کوچه های بسیار خراب حوالی خندق می گذشت ، چندان گل آلود بود که من بواسطه ی خرد سالی و کوچک اندامی به هیچ وجه نمی توانستم ، آن راه را طی کنم ، وسایل نقلیه هم فراوان نبود . مرحوم اشرف زاده که دلش نمی خواست یکی از شاگردان او از تشویقی که مقرر بود محروم شود از« دبستان عنصری  تا دبیرستان فردوسی » در میان آنهمه گل و لای و در آن راه های دشوار با وجود فراز و نشیب فراوان معبر خندق مرا چون فرزند خویش در تمام راه بر دوش گرفت و هر دم سخنی می گفت و بنوعی سرگرمم می داشت .آن روز در ذهن کودکانه ی خود می اندیشیدم و تعجب می کردم ، که چطور ممکن است مدیر مدرسه ای شاگردش را بر دوش ببرد ؟! و بکلی دست و پای خود را گم کرده بودم ، اما حالا سالهاست که قدر این بزرگواری را نیک می دانم و متوجه

 شده ام، که وی سخنان طیب آمیز را می گفت ، که من ار آن حال بدر آیم و از قرار گرفتن بر دوش مدیر مدرسه ی خود احساس ناراحتی   نکنم . ارزش این رفتار انسانی در  مقایسه  با روش برخی مدیران دیگر روشن میکند و خوانندگان محترم را خوب در می یابند .

اگر امروز بنده تا حدی می توانم ، مطالب خود را بگویم و در جای سخنرانی کنم و یا مطلب  خویش را بروشنی بیان نمایم همه مرهون تربیت اولیه ی مرحوم اشرف زاده است زیرا او بود که کلاس دوم دبستان مرا در انجمنها ی دبستانها ی مختلف به سخنرانی وادار میکرد . در آن ایام چندان خردسال و کوچک بودم که وقتی پشت میز سخنرانی می ایستادم ، حاضران مرا نمی دیدند و برای رفع این مشکل نا چار چهار پایه ای زیر پایم می گذاشتند ، که سرو گردنم از با لای میز خطابه دیده شود . مرحوم اشرف زاده برای تقویت روحیه ی من و تشویقم به سخنرانی همواره می گفت : وقتی میخواهی سخنرانی کنی فرض کن ابدا کسی در مجلس ننشسته است ، هرطور دلت می خواهد منظور خودت را بگو و اگر اشتباهی کردی معذرت به خواه و آن را تصحیح کن ، بدین تر تیب مرا با سخنرانی آشنا کرد و بدین کار عادتم داد و خیال هر نوع اضطراب را از خاطرم زدود .

( بر گرفته از کتاب «برگهائی در آغوش باد »از دکتر غلامحسین یوسفی ، ج 2 ، صص 821 تا 824 انتشارات توس)

انّا لله و انّا الیه راجعون

 با هزاران آه بر جای خالیش در کلاس می نگرم و در نگاه کودکان پاک او را جستجو می کنم . لبخندش را به یاد  می آورم  و بر گونه های سرخش بوسه ای دیگر می نوازم  . انگار آخرین بوسه است.ای کاش می توانستم یک بار دیگر تور ا در آغوش گیرم و با صدایی آرام در گوشت زمزمه کنم .

عزیزم دوستت دارم .

ولی افسوس!
 وحال به یاد تو می نشینم و اشک می ریزم و هنوز باور ندارم که تورا از دست داده ام .

تو   نوگل نشکفته ای  بودی که چون قاصدکی  آمدنت بوی بهار می داد و رفتنت سرمای زمستان را به همراه داشت .

باشد که یاد و خاطره ات در بین دوستدارانت به یادگار بماند .

من کلاسم را با چه چیزی زینت دهم تا بتواند جای تو را در کلاس

خانم گل 

           و

دفتر خاطرات

دفتر خاطراتم رو ورق می زنم دوباره یادم میاد ............. یه آه بلند می کشم !

و برا ی یه لحظه چشمام رو می بندم.

انگار همین دیروز بود روزای تلخ تهران ..............

وای ......... دوباره یه آه بلند!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 این  بار  به  جای خوب قصه رسیدم اونجایی که اون سال کذایی تموم  شد و من از تهران برگشتم همش دنبال راهی بودم تا بتونم عقده  دو سال حقارت رو خالی کنم اون شب قشنگ و دیدار با اون روزنامه نگار و وپیشنهادش برا زدن وبلاک و نوشتن  داستانم تو وبلاک، من رو به هیجان میاره آخه الان  از اون  ماجرا دو سال گذشته و حالا داره سه ساله میشه کودکی  روکه  من متولدش کردم شنیده های دلم بود ، تو این سه سال تلخ و شیرین رو باهم آمیختم تا هر روز ش از دیروزش بهتر باشه .

اره بشنو از دل داره سه ساله میشه و چه زیبا این روزها رو سپری کرده و چه دلنشین به بار نشسته .

خوشحالم از اینکه می بینم عدو سبب خیر شده ومن با داشتن این وب به دنیایی پا گذاشتم که زیبایی  اون بیشتر از زشتی اونه ، خوشحالم که دوستایی پیدا کردم که از داشتن شون احساس لذت می کنم ، خلاصه اینکه من  جشن سه سالگی وبلاکم رو به فال نیک می گیرم و کتاب حافظ  رو باز می کنم :

مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی

                         پر کن قدح که بی می مجلس ندارد آبی

اگه دوست دارید بدونید دوسال تهران من چه جوری گذشته می تونید روی این لینک کلیک کنید :

            خانم گل می خوادحرف بزنه

                            و

بخونید تا بفهمید یه دانشجو معلم بی گناه چه جوری طعمه گناه دیگرون میشه.

  سالی یه بارماجرا رو یاد آوری می کنم برا اینکه قدر داشتن  بشنو از دل رو بدونم و هم چنین قدر داشتن شما رو.

                                               دوستون دارم

                               وب عزیزم تولدت مبارک

یه بار دیگه با یه 18 بهمن دیگه  با یه دل پراز اندوه از جور استاد  تورو بروز کردم .

                تولدت مبارک ............................. تولدت مبارک

ده تا 18 بهمنم که بیاد  بازم من همون آه اولین، بهمن و می کشم .آخه با باز کردن دفتر خاطرات دوباره همون روز همون ساعت و همون توهین ها یادم میاد.

ولی عیبی نداره برا تو همین بسه که من خیلی دوست دارم .

وبلاک  عزیزم تولدت  مبارک

 مشنواز نی نی حصیری بینواست

                                    بشنو از دل دل حریم کبریاست

نی  چو سوزد خاک و خاکستر شود

                                    دل چو سوزد خانه ی دلبر شود

   لطفا روی این لینگ کلیک کنید  .

    خانم گل می خواد حرف بزنه                               

آخر ساعت درس يك دانشجوي دوره دكتراي نروژي ، سوالي مطرح كرد: استاد،شما كه از جهان سوم مي

آييد،جهان سوم كجاست ؟؟ فقط چند دقيقه به آخر كلاس مانده بود.من در جواب مطلبي را في البداهه گفتم

كه روز به روز بيشتر به آن اعتقاد پيدا مي كنم. به آن دانشجو گفتم: جهان سوم جايي است كه هر كس بخواهد

 مملكتش را آباد كند،خانه اش خراب مي شود و هر كس كه بخواهد خانه اش آباد باشد بايد در تخريب مملكتش

 بكوشد.

                                              پروفسور محمود حسابي